Onderstaande gedichtjes heb ik ooit ergens gelezen en ze toen overgeschreven.
ik weet niet van wie ze zijn, wel weet ik dat ze veel waarheid bevatten.


Leven kan simpel zijn: rechttoe, rechtaan verloopt je weg.
Geen beslissingsmomenten of koerswijzigingen.
Volkomen vanzelfsprekend ga je telkens weer op de oude voet verder.

Totdat er iets gebeurt - in het landschap van je leven,
in het landschap van je ziel.
Iets zeer ingrijpends.
Iets dat je dwingt tot heroriëntatie.

Je buigt je over je innerlijk kompas.
Wat doe je: ga je zo door of verander je van richting?
Je besluit tot het laatste.
Alleen zo blijf je dicht bij jezelf,.
Alleen zo blijf je trouw aan je bestemming.

Twee in elkaar gesloten handen,
het is altijd een geheim.
Het kan heel onpersoonlijk wezen,
het kan ook een beginnen zijn.

Het kan een troost zijn, medeleven,
het kan een steun zijn woordeloos,
het kan ook een afscheid wezen
voor altijd - meedogenloos.

Maar wat die handdruk echt betekend,
wat het dan ook wezen mag
het geheim ligt tussen deez' twee handen
een troost, een steun, een groet, een lach.